سالروز ورود آزادگان سرفراز به میهن عزیزمان گرامی باد

صحبت از لحظه‏ هایی است که توفان نشست و مردانی از سمت غرب، در غروب، چهره شستند و برای اقامه نماز در وطن، بازگشتند.
شما کدام مسافرید که فاصله بدرقه تا استقبال تان را در دفترِ خاطرات، مجهول می ‏گذارند؟
این کدام سفر است که وقتی از آن باز می‏ گردند، بزرگ‏تر شده و خنده‏هایشان را با گریه ابراز می‏کنند؟
… و سرانجام اتوبوسی که شیشه ‏های آن، نگاه چند نفر را در پنجره قاب کرده بود، می‏ رسد.

دست تکان می‏دهند؛ فضای افکارم تکان می‏خورد.
حسین، اباالفضل، قاسم بن حسن، یوسف‏های گم گشته خوش آمدید!

امروز یادآور بازگشت غرورآفرین مردان و زنان آزاده‏ اى است که پس از تحمل سال‏ها شکنجه و دورى از عزیزان خویش، به وطن بازگشتند و به انتظار میلیون‏ها ایرانى پایان دادند. در این روز، شکیبایى مادران، پدران، همسران و فرزندان این آزادمردان به ‏بار نشست و سال‏هاى نگرانى و شوق دیدار به پایان رسید و وعده الهى تحقق یافت: «و بشر الصابرین»

اکنون، نه تنها استقامت آزادگان در اردوگاه‏هاى دژخیمانه رژیم بعث، بلکه صبر و پایدارى خانواده ‏هاى این عزیزان ستودنى است. عرصه پر برکت دفاع مقدس، صحنه حضور مردان و زنان با ایمانى بود که با پیروى از تعالیم عالیه اسلام و تحت رهبرى حکیمانه حضرت امام خمینى(ره) توانستند حماسه ‏اى به ‏یاد ماندنى و جاودان از خود به یادگار بگذارند. اینان اگرچه در بازگشت از اسارت، مقتدا و امام خویش را ندیدند، اما با نایب بر حق وى میعادى همیشگى بستند و بر عهد خویش با خون شهیدان پایبند ماندند. آزادگان دلاور و سرافراز با الهام از مکتب انسان‏ساز اسلام و سیره ائمه اطهار و با درس ‏گرفتن از زندگى انقلابى و حماسه ‏ساز حضرت زینب(س) که اسوه صبر و پایدارى بود، توانستند دوران دشوار اسارت را پشت سر نهند و شکوه مقاومت و سرافرازى را بر صحیفه درخشان ایران اسلامى ثبت کنند. بی ‏تردید سال‏ها محرومیت این سروقامتان تاریخ باعث شد که آنان امروز بیش از هر فرد دیگرى در مسیر سبز موفقیت گام بردارند و الگو، اسوه و افتخار میهن خویش باشند.

یاد سربداران ایران، هرگز از قلبهایمان پاک نخواهد شد…